زندگی من در روی صفحه نمایش فلش بک

من هرگز واقعا فکر عدم هندی, نمایندگی محبوب غربی تلویزیون را نشان می دهد که بسیار. من فقط می خواهم complacently تماشای هر که آمد بر روی صفحه نمایش زمانی که آن را ساخته شده من خنده یا برگزار توجه من برای بیش از پنج دقیقه.

به طور طبیعی من به تماشای Netflix بکشد “Never Have I Ever” که به شرح زیر هندی-آمریکایی نوجوان, دوی Vishwakumar (Maitreyi راماکریشنان) تلاش برای ایجاد راه خود را از طریق دبیرستان آزمایشات سختی و سنت. در حالی که من با برخی از دوستان من احساسات در مورد قطعات نشان می دهد که کمی بیش از حد سفید برای سلیقه ما به عنوان سرخپوستان جنوب به عنوان یک جنوبی, هندی, نوجوان متولد و بزرگ شده در آمریکا, من هنوز هم اتصال تا حدودی به دوی تجربه است.

اما آنچه که به من زده بیشتر در مورد نشان می دهد — این جنبه که نقل مکان کرد و به من احساسی — رابطه بین دوی پدر و مادر Nalini (Poorna Jagannathan) و موهان (Sendhil Ramamurthy). نشان می دهد برای اولین بار به تصویر می کشد آنها را به عنوان یک تازه داماد زن و شوهر به عنوان دو نفر از آنها در حال حرکت به اولین خانه خود را در جنوب کالیفرنیا پر از خوش بینی و غرور بالاخره بعد از پیدا کردن یک محل برای فرهنگ خود در امریکا است. دیدم پدر و مادر خود من منعکس شده در آنها به وضوح.

صحنه ای که در آن Nalini و موهان را سوار بر خود موتورگازی پایین بزرگراه ساحل اقیانوس آرام پس از شکست خود را به یک کودک است به خصوص دست زدن به, یک, یکی, که به من منتقل شد به اشک. در واقع هر بار که من دیدم موهان روی صفحه نمایش یا آرامش Nalini و یا مراقبت از بس من احساس اشک را در چشمان من. که آیا آن را در نهایت از دیدن صمیمیت است که من می تواند مربوط به تصویر کشیده به زیبایی و با دقت در تلویزیون و یا غم و اندوه از لحظه ای آن آزادی به من.

پدر و مادر من به امریکا نقل مکان کرد و در سال 1998 برای شروع زندگی خود را به عنوان یک زن و شوهر است. آنها را خرید اولین آپارتمان در جنوب خلیج, و سپس در نهایت یک خانه در فریمانت درست در زمانی که من متولد شد. آنها یکی از بسیاری از سرخپوستان جنوب که به کالیفرنیا نقل مکان کرد به امید یک زندگی برای خود در سرزمین فرصت ها درست مثل Nalini و موهان انجام داد. اما هیچ جا در هالیوود بود و خود را شايع تجربه نشان داده شده است.

واقعی, هندی, نمایندگی در جریان اصلی رسانه های غربی است که متاسفانه در حداقل است. من هرگز دیده می شود کسی مثل من اجازه دهید به تنهایی پدر و مادرم به تصویر کشیده شده در تلویزیون. در حالی که وجود دارد چند نقش که در آن هندی, بازیگران و هنرپیشه های زن بازی به شدت غربی یا آمریکایی شخصیت من هرگز قادر به دیدن مناسب نمایندگی از فرهنگ من نگه so dear to my heart.

از آن ساخته شده من فوق العاده خوشحال برای دیدن Nalini و موهان را شکوفا مهاجر در کالیفرنیا. این طراوت را برای دیدن چیزی به عنوان خالص به عنوان آنها چیزی است که من نمی تواند به یاد بیاورید تا به حال دیدن روی صفحه نمایش قبل از. من قادر به اتصال آنها به تجربیات پدر و مادر من و قصه های پدر و مادرم می بافت برای من به عنوان یک کودک زمانی که من می خواهم مشتاقانه بخواهید در مورد تجارب خود را.

من به یاد داشته باشید احساس بی حال یا بی به عنوان یک کودک در مورد عدم نمایندگی از آنجا که من خیلی استفاده می شود برای دیدن شخصیت های که به نظر نمی آید مثل من اما تا حدودی عمل کرده بود ، تماشای نشان می دهد مانند “Drake & جاش” و “هانا مونتانا” من آورده سرگرمی و برخی از relatability به عنوان یک جوان دانشجو, بنابراین من نمی توانستم با زحمت این واقعیت است که وجود ندارد بازیگران از رنگ است که من می توانم نگاه کردن به. تنها زمانی که من مسن تر شدیم من متوجه استارک عدم جنوب آسیا شخصیت در تلویزیون. نمایندگی مناسب چیزی است که بسیاری از مردم مبارزه با, و چیزی است که بسیاری از دیگران را برای اعطا.

زمانی که من دیدن موهان و دوی ارتباط من خودم با پدر خود من. و این چیزی است که من را دیده اند در رسانه ها از شخصیت های که مانند من نگه همان ارزش های خانوادگی و جشن همان فرهنگ است.

من موهان چهره همیشه مست با یک لبخند, مراقبت در هند مرد. این تصویر صحبت می کند مایل به من. من به دیدن پدران سفید عاشقانه برای مراقبت از خود را در صفحه نمایش من. من معمولا نمی ریختن یک قطره اشک برای آنها چون من همیشه احساس نوعی از جدا شدن که من نگه داشته به طور کامل از آغوش حساسیت از لحظه ای. که در آن پدر که شبیه من ؟ که در آن پدر که تدریس فرزند خود را به او احترام بزرگان به او گفت داستان در مورد او, فرهنگی, فولکلور و به او اطمینان است که با وجود به او عشق خشن است و او هنوز هم او را عمیقا ؟

از همه مهمتر, من دیدن پدر و مادر خود من آینه در Nalini و موهان خود را — با افتخار هندی, ادعا مکان خود را در یک کشور جدید و آماده برای مقابله با چالش هایی که با آن مواجه آنها را در حالی که با شروع یک خانواده.

“هرگز به من همیشه” می دهد عمق به سرخپوستان در امریکا زندگی می کنند. آن را با صدای بلند دارای این پیام است که هندی-آمریکایی ها نیست که همه متفاوت است که ما قادر به زندگی آمریکایی زندگی می کند در حالی که هنوز حفظ فرهنگ ما است. این یک پیام است که استفاده بیش از حد اغلب. وجود دارد هیچ چیز مانند اینکه “بیش از حد قهوه ای” و یا “بیش از حد سفید است.”

Nalini و Mohan, حتی اگر آنها ممکن است یک آرمانی نسخه هالیوود از پدر و مادرم ضبط melded آمریکا و جنوب هند ویژگی های آنها را به خوبی. و پس از 19 سال از خیره در تلویزیون من به امید دیدن یک آینه از خودم و خانواده من, من در نهایت قادر به دیدن ما در آینه.

تماس با Pooja عدل در [email protected].

tinyurlis.gdclck.ruulvis.netshrtco.de

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>