COVID مصرف: سرماخوردگی قرص به

زمانی که من در فروشگاه مواد غذایی برای اولین بار در ماه مارس, من فک کاهش یافته است.

پوچی شگفت آور بود. هرگز در زندگی من تا به حال من دیده می شود پشت یک جوانه قفسه. تا لحظه ای که آنها فقط به نظر می رسید مانند بی وقفه replenishable حفره, spouting حبوبات جعبه و شیشه سس پاستا.

در آنچه به نظر می رسد اسکلتی باقی مانده از فروشگاه های مواد غذایی, من خودم را مهار برای هر غنایم جنگ من می توانم دست من. در حالی که بررسی دقیق ترسناک برهنه راهرو آن را به من رخ داده است که آنها ominously یادآور دورانی است که ثابت شده دوران مدرن از تاریخی آن قبر: اتحاد جماهیر شوروی در طول جنگ سرد ،

نزدیک به یک دهه پس از اتحاد جماهیر شوروی فرو ریخت و من در آن متولد شد در ایالات متحده مظهر یک مصرف کننده ملت و محض تز به اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی در فرهنگ است. این شرایط در تضاد کامل با مادر من یک مهاجر از کشور که دیگر وجود ندارد: روسیه در اتحاد جماهیر شوروی.

با وجود این نسل و جغرافیایی تفاوت مادر من نفس زندگی را به روح او کشور را با داستان خود را اشباع دوران کودکی من با همه چیز ، داستان از با شکوه pearlescent زمستان, مه 9 رژه و زیبا جنگل سنگهای هستند که به من اجازه می دهد برای جشن نیمی از میراث من. اما همه گیر مرا به یاد داستان های دیگر: کسانی که از کمبود.

این هیچ راز است که وجود دارد مواد غذایی شدید و کمبود محصول در اتحاد جماهیر شوروی به خصوص در روسیه است. از مادر من خاطرات گاهی فروشگاه های مواد غذایی به طور کامل خشک; هنگامی که غذا در حال حاضر وجود دارد محدودیت چقدر یک نفر می تواند خرید. این کمبود تمدید به کالا به عنوان به خوبی — bubblegum و شلوار جین آبی شد هزینه اقلام لوکس و اغلب دشوار است به آمده است.

در زمان مصرف گرایی آمریکایی است که تقریبا مشمئز کننده: تصاویر نگران کننده از مشتریان سقز چندین کیسه های خرید در هر دست امده با لباس از سریع-مارک های مد. من فکر می کنم مادر من زندگی بدون یک جفت شلوار جین آبی تا زمانی که او در 20s و بیش از حد فقط نمی نشستن درست است.

امروز مصرف بیش از یک فعالیت اقتصادی — آن را تضمین از ما استثنایی. ایالات متحده آمریکا به زمین o’ مقدار زیادی. “همه شما می توانید خوردن” بوفه نوشیدنی “در شیر” “bottomless” سطل مرغ و مواد غذایی قفسه به نظر می رسد خودکار دوباره پر کردن خود را به ایستادگی عهد به آن عظمت است.

ما فروشگاه را به جشن می گیرند و حتی به سوگواری. در پی 9/11 حملات تروریستی جورج دبلیو بوش معروف توصیه آمریکایی ها به “به دیزنی جهان” و در ادامه “خرید برای خود و خانواده” — برای ادامه کسب و کار به عنوان معمول است.

ما فرهنگ مصرف کننده است که بسیار فراگیر و اثبات در پودینگ — و یا به جای 20 مختلف انتخاب پودینگ. کمبود مواد غذایی و کمبود محصول به مراتب از ملی هنجار شده است. حداقل در این مورد بود تا چند ماه پیش.

COVID-19 متزلزل شده پایه های سرمایه داری ما وجود دارد. این اشتباه تقلا برای کالاها توسط مصرف کنندگان در معرض چگونه جهانی زنجیره تامین شبکه های که قبلا گرفته شده برای اعطا به مراتب کمتر با دوام تر از ما قبلا تصور. فولاد ماسک ضد عفونی کننده دست و حتی کاغذ توالت اندک هستند. به جای مردم احتکار ملزومات مطیع فلسفه بیش از حد مصرف در یک زمان زمانی که عرضه سختی را پوشش می دهد هر کس نیاز دارد.

به عنوان روزنامه نگار Kyle Chayka قرار می دهد آن را قرنطینه یک زمان گیج کننده برای بسیاری از مصرف کنندگان است چرا که آنها در حال رسیدن به نجات و آزادی از دست رفته در طول قرنطینه. در جدی پیگیری از ما “hedonic انگیزه” ما همچنان به مصرف همان مقدار. آمار نشان می دهد که پس از همه گیر شروع مصرف کالا نیست در واقع کاهش یافته است اما ما تقاضا کرده است reoriented خود را نسبت به کالاهای دیگر است.

ما در مواجهه با قفسه های خالی و هیچ جایی برای اشتباه تفسیر پوچی که خیره حق بازگشت. توهم پایان ناپذیر منابع شروع به بی ثبات کردن زمانی که ما شاهد آن مواد اثرات. به عنوان آمریکایی که قبلا تعریف شده آزادی خود را توسط تعدادی از انتخاب های ما تا به حال آن را هیچ جای تعجب است که کمبود کالا ترسناک است.

فراوان کمبود, اما, باید به فروتنی برای آمریکا به طور متوسط. باید آن را به ما یادآوری می کنند که “همه شما می توانید خوردن” و “ته سطل” آیا واقعا وجود داشته باشد. اقدام به عنوان اگر آنها را به ما می دهد یک از امنیت کاذب در صورت اجتناب ناپذیر جهانی بلایای طبیعی مانند تغییر آب و هوا و این بیماری همه گیر.

هر چند برخی ممکن است تمایلی ما باید به آنچه ما نیاز داریم و تنها چیزی که ما نیاز داریم. شاید آن زمان برای زندگی صرفه جو تواضع. این طبیعت ما مصرف کننده ملت به ما ارائه با به ظاهر نامحدود گزینه ها و انتخاب ها. بنابراین از آن زمان به طور فزاینده ای آگاه از انتخاب های ما و به خودمان بپرسید “آیا من واقعا نیاز به همه چیز که من می باشند؟”

آگاهانه مصرف ندارد اما از آن مهم تر در حال حاضر از همیشه قبل از. به عنوان کریستین وانگ از نیویورک تایمز آن را قرار می دهد ما نیاز به تحقیقات سرمایه گذاری ما. به عبارت دیگر به دنبال فراتر از قیمت یک آیتم در اجتماعی و سیاره هزینه اولین گام است. شاید این به معنی کمتر ضربه خرید آنلاین. یا شاید آن را به سادگی کاهش مقدار مصرف قطع ما صورتحساب مواد غذایی و حتی چگونه بسیاری از اقلام ضروری ما فکر می کنیم واقعا ضروری است.

ما نیاز به آگاه تر از ما چقدر مصرف و عوارض آن مصرف. این ضروری است که ما گسترش نگرانی های ما فراتر از خودمان و خانواده ما به دیگران است که تحت تاثیر کمبود محصول. نه تنها به خاطر ما بلکه به خاطر آینده ما است.

الکساندرا ساشا Shahinfar می نویسد: دوشنبه ستون در چند فرهنگی. او تماس بگیرید در [email protected]

tinyurlis.gdu.nuclck.ruulvis.netshrtco.de

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>