…این جنگ نمی تونه مدنی باشه

من خودم را پرسه زن تماشای برنامه های قدیمی تصادفی به تازگی. من فکر می کنم این ترکیبی از دلتنگی و نگه داشتن پس زمینه مشغول در حالی که من بر روی لپ تاپ من کار می کنند. آخرین برنامه تلویزیونی تصادفی من برای پرسه در ساعت 5:00 شده است “سرور و نشاط.”

در یکی از قسمت ها، دختران در باشگاه های براق قصد دارد دوست پسر های بازیکن فوتبال خود را متقاعد کند که از لحاظ فیزیکی یکی از هم تیمی های همهراسی خود را از سوء استفاده از یکی از اعضای باشگاه براق متوقف کنند. اما کوئین، یکی از دختران و یک تشویق کننده محبوب بور، حاضر به پیوستن به آنها نیست: او فکر می کند مبارزه با خشونت با خشونت هیچ چیز را حل کند. و من نمی دانم که یک زن سفید پوست می گویند “خشونت پاسخ نیست” خواهد بود این باعث.

مردم مانند کوئین عشق تصاویر از کودکان دست دادن گل رز و یا پخش موسیقی به سربازان مسلح، که همچنین اتفاق می افتد به خراب کردن خانه های خود را. آنها عاشق نقل قول گاندی و مارتین لوتر کینگ جونیور در مورد اعتراض و مقاومت مسالمت آمیز. آنها نوع ادعا می کنند که “عشق رادیکال” (جادویی) سیستم های درهم پیچیده از ظلم و ستم.

“عشق راديکال”، کونم. من را نفرت انگیز می کند که احساسات و رفاه ستبرها (در همه زمینه ها، از نهادها تا افراد) اولین کسی هستند که هر گاه مردم اعتبار مقاومت مسلحانه یا خشونت آمیز را زیر سؤال می برن، مورد توجه و جا به جا می شوند. افرادی مثل کوئین به نظر می رسد به نارای پویایی قدرت و بافت تاریخی در همه جا; آنها بیشتر نگران امنیت سربازان نیروی دفاعی اسرائیل هستند وقتی یک بچه فلسطینی سنگ پرتاب می کند، یا اینکه یک والمارت غارت شده در میان اعتراضات ماده زندگی سیاه بیمه شده است.

من قدرت و تاثیر مقاومت مسالمت آمیز را رد نمی کنم. ممکن است بخواهید به جای آتش سوزی یک ایستگاه پلیس، یک راهپیمایی خاموش را رهبری کنید. بعضي وقتها، اين ممکنه بهتر باشه آنچه من انتقاد می کنم رد ثابت مقاومت خشونت آمیز به دلایل احترام است. هیچ راه اجتماعی “قابل قبول” برای اعتراض به قتل زنان و مردم ترانس و queer در اطراف من هر روز وجود دارد. است هیچ راه “مدنی” برای مقاومت در برابر اشغال و جنگ مداوم وجود دارد. همه استانداردهای مورد انتظار این اعمال ضد ظلم قرار است به سادگی دیدار با اطمینان حاصل شود که آنها به نفع قدرتمندان کار می کنند, کسانی که در حال حاضر اعمال خشونت.

با برقراری already Paulo Freire in “رابطه ظلم و ستم، خشونت از قبل شروع شده است، می نویسد: “پائولو فرِر، مربی و فیلسوف در “پداگوژیستمکار” هرگز در تاریخ خشونت توسط ستمکارها آغاز نشده است. چگونه می توانند مبتدکار، اگر خودشان نتیجه خشونت هستند؟»

من با فعال دانشجویی و نویسنده ، فرگان محمد برای بخش خوانده می شود باشگاه کتاب در مورد آنجلا دیویس صحبت کرد ”’آزادی مبارزه مداوم است. وقتی از او درباره خشونت و تخریب اموال و دیگر اشکال اعتراضی پرسیدم، او گفت: «وقتی از خشونت صحبت می کنیم، اغلب به تخریب اموال فکر می کنیم. … افرادی مثل آنجلا دیویس ما را تشویق می کنند که خیلی بزرگتر فکر کنیم.” محمد ما را به فکر خشونت در اثر آن بر ستمکار می داند و نه ستمگر، می پرسد: «آیا خشونت فقر افراطی نیست؟ “خشونت مردم قادر به تامین تامین خود و خانواده شان نیست؟”

من هر دو فریر و محمد را به منظور برجسته کردن تمایل ما به فراموش کردن که در واقع آغاز خشونت را – به طور کلی، ما در نظر تنها چگونه ستم ستم واکنش نشان می دهند. خشونت ی که بر آنها تحمیل می شود تا حدی عادی می شود که مورد سوال قرار نگرفت، یا بدتر از آن: برخی از مردم انتظار دارند واکنش افراد تحت ظلم رنگین، شاعرانه و مودب باشد.

مونا التهاوی asked نویسنده مصری آمریکایی یک سوال ساده پرسید: «چند متجاوز باید بکشیم قبل از اینکه مردان دست از تجاوز به زنان بردارد؟» به یاد دارم که از طریق نظرات پاسخ به این سوال بسیار فرضی. واکنشی که او از مردان دریافت کرد صرفاً پیشنهاد خشونت علیه آنها وصف ناپذیر بود – او تهدید به مرگ و نظرات نژادپرستانه و جنسیتی بی پایان دریافت کرد و از او خواست که «به مصر بازگردد»

من واقعا ً جذاب است که ما در مورد موارد زیادی از خشونت مردان علیه زنان شنیده بودیم، و با این حال وقتی من در مورد خشونت خیالی علیه مردان صحبت می کنم، همه مثل این هستند که، “اوه، خدای من! مونا از ما ميخواد که مردها رو بکشيم ” التهاوي درباره اين حادثه گفت ” و من فقط از شما می خوام که سناریویی را تصور کنید که واقعیت روزانه زنان در همه جا باشد.” افرادی مانند کوئین با اعمال مقاومت “زیبا” و “صلح آمیز” آسوده می شود، بدون اینکه حتی کوچکترین ملاحظه ای بکنند که حتی کسانی که در برابر صلح آمیز یا “زیبا” مقاومت می کنند، اغلب به زندان، شکنجه، ترور یا حداقل، از دست کسانی که در قدرت هستند، اُستراک شده یا تحقیر می شود. آنها نمی فهمند که با انتظار «متمدن» شدن ِ ستم دیده – زندگی آرام در بدبختی های روزانه به جای اینکه دنیا را وارونه کنند و همه چیز را به زمین بسوزانند – مبارزه ی ستمدیده و حق شان را برای مبارزه با ظلم و ستم با هر وسیله ی لازم از کار برکنار می کنند. words به گفته ٔ Assata Shakur، هیچدر جهان، هیچ در تاریخ، تا کنون آزادی خود را با درخواست به حس اخلاقی مردم که آنها را ظلم می کرد به دستآورد.

tinyurlis.gdu.nuclck.ruulvis.netshrtco.de

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>