سیاست مداران نباید بگویند امید’

برای دانشجوی کالج در این روز و سن یک تجربه عجیب و منحصر به فرد است. ما در میانه یک همه گیر هستیم، با انتخاباتی بلند و مدام در آستانه یک انقلاب روبرو هستیم. نابرابری ثروت بیش از هر زمان از انقلاب فرانسه است، و ما به احتمال زیاد وارد بازار کار در رکود اقتصادی خواهد شد.

اما ما به اين بي کاري نکرديم ما مجبور به نگاهی به چگونگی شکست جامعه، به خصوص در راه آن شکست BIPOC، و اقدام به پرداختن و صدا به اختلاف. تظاهرات در طول زمان ما در انزوای مدنظر، یک اتفاق ثابت بوده است، و آنها متوقف نشده و یا از دست رفته حرکت – حتی اگر آن را ممکن است به نظر می رسد که راه. ما شروع به گرفتن مسائل به دست خودمان و تصور آینده ای متفاوت از حال ما به ارث برده ام.

با این همه صحبت از تغییر، سخت است که به آینده امیدوار نباشید. در اطراف ما اعمال خوبی اتفاق می افتد و من فکر می کنم می توان آن را به طور مثمر ثمر در فوران حمایت از جنبش های عدالت اجتماعی مانند #MeToo، زندگی سیاه ماده و بسیاری دیگر دیده می شود. ما می توانیم حمایت ملموس برای تغییر را ببینید, و آن را با آن را شاید بهترین عوارض جانبی ممکن را به همراه داشته است – امید تجدید. اما به تازگی، من به این فکر افتاده ام که امیدوار بودن یک اثر جانبی از جوانان است و ما را ساده و ساده و ساده و ساده و ساده رو در راه هیچ در مورد صحبت می کند.

من ميدونم این، confessed از دختری که قبلا ً به خواسته هایش برای جادو و تک شاخ اعتراف کرده بود، به نظر تغییر شدیدی در شخصیت می رسد، اما قول می دهم، این هیجان من به اندازه ای که به نظر می رسد، ترسناک نیست.

یک چیز من در زمان من به عنوان یک عمده بلاغت آموخته است که زبان انسان تابع نشانه شناسی است که در خدمت به شکل دادن به مفاهیم انتزاعی، به طوری که ما ممکن است ایده های مشترک را به یک دیگر در یک هواپیما مشترک ارتباط است. برای استفاده از کلمات این است که به منظور شما و چگونگی مشاهده فضایی که در آن هستید، منتقل کنید.

با گذر زمان، ما به این شکل آمده ام که به سرعت روش های تغییر زبان را به کار ببریم، و اجازه بدادیم زبان مان با جامعه و زمان های در حال تغییر ش رشد کند. به عبارت ساده تر، همان کلمات به ایده های مختلف اشاره می کنند که جامعه ادامه دارد، و این یک چیز خوب است. تکامل این است که پیشرفت کنیم، و فکر می کنم این هدف در زندگی است.

اما وقتی از کلمه ای مانند «امید» صحبت می کنیم که معنی آن (که احساس انتظار و میل به نتیجه ای خاص است) از ابتدای استفاده همان گونه باقی ماند، شکل جدیدی از خود را مرفّع کرده و لایه ٔ جدیدی از معنا را به خود گرفته است که به نشانه ٔ چیز دیگری در طیف سیاست و رسانه های مدرن آمده است.

این در حوزه سیاسی به طور استثنایی منحرف شده است، جایی که نشانه یک موضوع به ظاهر مثبت است که در واقع به طور زیرکانه پرولتاریا های بی گمان را از کار می بندد. به جای معنای اصلی اش برای نشان دال کردن احساسی که یکی دارد، اکنون به دعوت ی بی حرکت سیاسی و اجتماعی تبدیل شده است. به دور از اقدام قانع کننده «امید» ، بلاغت سیاسی مدرن ما «امید» را به بهانه ای برای شفقت تبدیل کرده است.

در میان مردم، امید چیز بدی نیست. این تظاهرات بسیاری را به علت و بالا می برد مکالمات قبلا در نظر گرفته شده حل و فصل, نصب مجدد نیاز به جنبش رادیکال. اما وقتی این جنبش ها به طور روشن سیاسی می شود، بلاغت امید نیز به نوبه خود به ابزاری سیاسی تبدیل می شود، بدون اینکه تغییر واقعی را تهدید کند، از آرمان های جنبش ها دلخوش و جذاب می شود. ما باید از تاثیری که بر حرکات دارد آگاه و از طریق فربه ای که در حال انتشار است ببینیم.

امید در مبارزات سیاسی در درجه اول برای صلح توده ها استفاده می شود: سیاستمداران به ما قول تغییر در حالی که pandering به نهادهای سفید پوست اناست که ما را در ظلم نگه می دارد. و کار می کنه. این تبدیل به یک وعده بدون قصد از انجام، همه در حالی که نگه داشتن ما در لبه صندلی های ما، انتظار چیزی خوب برای آمده است – اما هرگز نمی کند.

ما این را در سال ۲۰۰۸ دیدیم، با پوستر کمپین ی که در آن باراک اوباما را بر روی “امید” پررنگ به تصویر می کشد که نشان دهنده یکی از سه شعار اصلی کمپین او ست، دو شعار دیگر “تغییر” و “پیشرفت” است. با استفاده از کلمات “امید” و “تغییر” — به این مدل لبه عمیق ، اصلاحات اساسی — نشانه انتظار از عمل سیاسی که ، که ما دیدم ، در واقع هرگز به وجود آمد.

tinyurlis.gdu.nuclck.ruulvis.netshrtco.de

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>